Techniek&innovatie
Foto: Janneke Vogel

Simon Bosschieter, oprichter Holland Container Innovations (HCI):


‘We geloofden: dit gaat gewoon lukken’

Branche: Havens, Toeleveranciers | Auteur: Mark van Baal | Publicatiedatum:

Simon Bosschieter vond tijdens zijn studie in Delft een ongebruikt patent in het archief van de Technische Universiteit: een ontwerp voor een opvouwbare zeecontainer. Zeven jaar later is deze container ISO-gecertificeerd en testen drie rederijen hem. “We kregen zo vaak te horen dat het niet zou lukken, dat we het gingen doen.”

De honderden terrasstoelen op de Beestenmarkt in Delft zijn leeg als Simon Bosschieter (33) komt aanfietsen. Een week voor het begin van de colleges lijken alle studenten nog verscholen in hun holen of in een van de sociëteiten, waar onzichtbaar voor de buitenwereld schimmige ontgroeningsrituelen plaatsvinden.

‘De wereldwijde containerindustrie kent heel weinig trendsetters. Wij kennen ze alle drie’

Ook in Café Vlaanderen aan de Beestenmarkt is het rustig op deze bewolkte dinsdagmiddag. Bosschieter komt hier regelmatig met buitenlandse klanten waarna hij een rondje door de historische binnenstad maakt. Hij kan dan zijn oude studentenhuis op de Markt aanwijzen.

De Oostzaner, die in Delft Technische Bestuurskunde studeerde, kan terugkijken op een actieve studententijd. Hij was een jaar bestuurslid van Curius, de studievereniging van Technische Bestuurskunde, en deed mee met Formula Student, waar hij met een team van tachtig medestudenten een racewagen ontwierp en bouwde om op een circuit in Engeland te racen tegen andere studententeams. “Leerzame activiteiten”, zegt hij terugkijkend. “Daardoor duurde mijn studie wat langer.”

Patentenportefeuille

De activiteit die echter allesbepalend was voor zijn werkende leven na zijn studie, was het afstoffen van een oud patent. Voor het vak ‘Turning Technology into Business’ liep hij samen met drie medestudenten de omvangrijke ongebruikte patentenportefeuille van de TU door en stuitte op een patent uit 2001. Toen hadden medewerkers van de TU in opdracht van het Rotterdamse Havenbedrijf een opvouwbare container ontworpen. Veel containers vanuit Europa en de Verenigde Staten gaan immers leeg - of gevuld met oud papier of schroot - terug naar Azië. “Leeg transport kost de containerrederijen 20 miljard euro per jaar”, zegt Bosschieter. Vier opgevouwen containers die de plaats innemen van één gewone container zouden deze kosten kunnen verminderen. Het ontwerp was echter op de plank beland.

Niet gehinderd door enige kennis van de containerindustrie gingen de vier studenten containerrederijen bevragen over de commerciële levensvatbaarheid van de vinding. De meeste reacties waren sceptisch-enthousiast in de trant van: het gaat niet lukken, maar als het lukt dan heb je goud in handen. Zoals bij veel innovaties was een regelmatig terugkerende reactie: dat is al eerder geprobeerd en mislukt. “Onze conclusie was: als we de inklapbare container technisch perfect krijgen, dan is er een enorme markt.”

De belangrijkste tegenwerpingen waren technisch. De opvouwbare container zou niet waterdicht zijn en bij een deuk, bijvoorbeeld door een vork van een heftruck, niet meer opvouwbaar. “Onze container heeft natuurlijk toleranties en gaten en deuken kunnen gerepareerd worden, net als bij gewone containers”, pareert Bosschieter.

Foto: Janneke VogelTegen het einde van hun studie in 2007 waren de vier jonge ingenieurs er nog steeds van overtuigd dat alle technische problemen die ze hadden gehoord, oplosbaar waren. Ze besloten een bedrijf op te zetten om de opvouwbare container op de markt te brengen. Na een paar jaar bikkelen bleven er twee ondernemers over: Bosschieter en zijn jeugdvriend Peter Brouwer, die Lucht- en Ruimtevaarttechniek studeerde, en eveneens uit Oostzaan komt. “We kennen elkaar vanaf ons derde.”

Naast het maken van een ontwerp en een prototype volgde een lange tocht langs alle rederijen in de wereld, waar ze behalve technische bezwaren ook praktische bezwaren als ‘het past niet in ons logistiek systeem’ te horen kregen. Dat de technische problemen gemakkelijker te overwinnen waren dan het conservatisme van de containerindustrie, was in 2007 nog slechts een vermoeden dat ze voor het gemak diep hadden weggestopt. “We zagen de bui wel hangen”, zegt Bosschieter nu, “maar we waren in de ontkenningsfase.”

Beroepen met vrijheid

Dat Bosschieter ondernemer zou worden, wist hij al op de middelbare school, waar hij een keer een handeltje in cd’s had opgezet. Belangrijker dan die ondernemerservaring was zijn ervaring tijdens vakantiebaantjes. Hij ontdekte dat hij niet goed onder een baas functioneerde. “Mijn prettigste vakantiebaantjes waren postbode en taxichauffeur, beroepen met veel vrijheid.”

Dat hij de eerste jaren van HCI geen salaris had, op zijn studentenkamer moest blijven wonen en in het weekend nog steeds taxichauffeur was, heeft hem nooit doen twijfelen om toch maar een goedbetaalde baan in loondienst te nemen, zoals de meeste van zijn studiegenoten. “Ondernemerschap gaat op en neer”, zegt hij terwijl zijn rechterhand een sinusbeweging in de lucht maakt, “maar de toppen zijn altijd iets hoger.” Ook in de dalen heeft hij nooit overwogen om te solliciteren. “We geloofden: dit gaat gewoon lukken.”

“Ik heb volledige vrijheid”, vervolgt hij zijn lofzang op het ondernemerschap, “en ik heb natuurlijk een functie die helemaal niet bij mijn leeftijd past. Ik bepaal alles. Als je in een bedrijf gaat werken, ben je daar pas aan toe als je jouw leeftijd hebt (de interviewer is 45, MvB).”

In de eerste jaren financierden Bosschieter en Brouwer hun onderneming met het winnen van ondernemersprijzen, bijvoorbeeld door de wedstrijd ‘Writing a business plan’ op de TU. In 2010 kwam de eerste investeerder aan boord en konden de ondernemers zichzelf een bescheiden salaris betalen en mensen aannemen. HCI telt nu vijf werknemers. Bosschieter hoeft geen taxi meer te besturen in het weekend. Wat ook wel praktisch is met twee jonge kinderen.

De strijd die Bosschieter en Brouwer voeren is vergelijkbaar met die van Malcolm McLean, die de container in de jaren vijftig en zestig van de vorige eeuw introduceerde. “Ik denk dat McLean het moeilijker had. Hij heeft een hele nieuwe industrie opgezet. Wij willen die industrie alleen maar veranderen”, nuanceert Bosschieter. “Maar sinds Malcolm McLean is er niet meer geïnnoveerd.”

Trendsetters en volgers

HCI heeft sinds vorig jaar de felbegeerde ISO-certificering van zijn container, hét bewijs dat hij in iedere haven in de wereld met een heftruck kan worden op- en uitgevouwen. Sinds december draaien drie rederijen proef met zes containers.

“In iedere industrie heb je trendsetters en volgers. De wereldwijde containerindustrie kent heel weinig trendsetters. Wij kennen ze alle drie.” Het zijn de Nederlandse containerleasemaatschappij Caru, de Koreaans rederij Hanjin en een andere Aziatische rederij die onder de radar wil blijven. “Andere innovaties door dezelfde partijen zijn geïntroduceerd. Hanjin was bijvoorbeeld de eerste containerrederij met Super Racks met extendable corner posts(open containers met uitschuifbare hoekpunten om hoge lading te vervoeren, MvB). Dat is geen toeval. Blijkbaar staan ze meer open voor verandering dan anderen.”

Bij Caru praatte Bosschieter niet met een manager in loondienst, maar met de eigenaar van het bedrijf. Innovaties komen vaak tot stand door ondernemers onder elkaar. Deze mede-ondernemer heeft ook een financieel belang in HCI genomen.

De markt die Bosschieter voor zich ziet is net als de containermarkt enorm. Er varen 18 miljoen zeecontainers over de wereldzeeën. Die vloot groeit en wordt deels vervangen, waardoor er jaarlijks 3 miljoen nieuwe containers worden gebouwd. “Daar willen we een grote hap uit, 30 tot 40 procent.” Wanneer de opvouwbare container een succes wordt, willen ze andere innovaties voor de conservatieve containerindustrie bedenken.

Malcolm McLean was een doorzetter, maar had ook een forse portie geluk. De doorbraak voor zijn bedrijf kwam toen hij het Amerikaanse leger in Vietnam mocht bevoorraden met containers. Hij kwam toen op het lumineuze idee om via Japan terug te varen en de lege containers daar vol te laden met elektronica. Welk geluk heeft HCI nodig? “Eén manager bij een grote rederij die op de juiste plek zit en zegt: ‘doe mij er maar duizend’. Maar zonder dat geluk gaat het ook lukken, alleen wat langzamer.”

Deel deze pagina

Probeer TW

Geïnteresseerd in techniek? Kies dan voor Technisch Weekblad (TW)

TW biedt technici het laatste nieuws, achtergronden en opinie op het gebied van techniek en innovatie. TW lees je in print en altijd en overal online op je pc, tablet of smartphone. Voor studenten en starters onder de 35 jaar met een technische opleiding, is TW helemaal gratis! 

Naar de website van TW voor het laatste nieuws

Meer informatie over een abonnement

Betabanen

Maritiem Nederland

Welkom op de site van Maritiem Nederland, hét opinie- en vakblad voor de gehele maritieme sector in Nederland.

Editie MN 09-2018

Partners Maritiem Nederland